KLAUZULA INFORMACYJNA

Wypełniając obowiązek prawny uregulowany zapisami art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) Dz. U. UE . L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r, dalej jako „RODO”, informujemy, że:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.5 ust.2 RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu,
10. po zamknięciu okienka klauzula informacyjna znajduje się w górnej części strony.
zapoznałem/zapoznałam się

Patron i hymn

Stefan Żeromski, pseud. Maurycy Zych, Józef Katerla (1864–1925), pisarz i publicysta. Urodzony w zubożałej rodzinie szlacheckiej o tradycjach patriotycznych, po nauce 1874–86 w gimnazjum w Kielcach i studiach 1886–88 w Inst. Weterynaryjnym w Warszawie, przerwanych z braku środków do życia, 1888–91 pracował jako nauczyciel domowy, m.in. w Nałęczowie, 1892–1904 jako bibliotekarz, początkowo w Pol. Muzeum Nar. w Rapperswilu, od 1897 w Bibliotece Ordynacji Zamojskich w Warszawie; związany ze środowiskiem "Głosu"; i PPS rozwijał działalność oświat. i kult. (zwł. w Nałęczowie); 1909–12 przebywał w Paryżu; od 1913 w Zakopanem. Sprzyjając ruchowi niepodległościowemu (1906 spotkał się z J. Piłsudskim), po wybuchu wojny 1914 zaniechał jednak (mimo początkowego akcesu do Legionów Pol.) związania się z obozem Piłsudskiego ze względu na swój negatywny stosunek do polityki państw centr.; 1918 organizator pol. władzy państw. na Podhalu jako prezydent tzw. Republiki Zakopiańskiej. Od 1919 w Warszawie (od 1924 mieszkał na Zamku Król.); brał udział wraz z J. Kasprowiczem w akcji plebiscytowej na Warmii i Mazurach, 1920 zał. Tow. Przyjaciół Pomorza; inicjator PAL, 1920 współtwórca i pierwszy prezes Związku Zaw. Literatów Pol., 1924 zał. oddział pol. Pen Clubu.

Twórczość rozpoczął od nowel i szkiców powieściowych (zbiory Opowiadania 1895, Rozdzióbią nas kruki, wrony... 1895, Utwory powieściowe 1898), w których pojawiły się już gł. tematy jego pisarstwa: krzywda społ. i zacofanie cywilizacyjne ludu (Zmierzch, Zapomnienie), moralny obowiązek walki o sprawiedliwość i postęp (Siłaczka, Doktor Piotr), poczucie więzi z tradycją walki niepodległościowej i świadomość społ. źródeł jej klęsk (O żołnierzu tułaczu). W autobiograficznej powieści Syzyfowe prace (1897) dał obraz umysłowego i patriotycznego dojrzewania młodzieży w walce z rusyfikacyjnymi dążeniami zaborczej szkoły. W powieści Ludzie bezdomni (t. 1–2 1900) stworzył typowy dla swej twórczości wzór bohatera, samotnego inteligenta-społecznika, odrzucającego możliwość szczęścia osobistego dla pojętego heroicznie obowiązku walki o dobro ogółu. W powieści hist. Popioły (t. 1–4 1904, ekranizacja A. Wajdy 1965) na tle panoramy wojen napoleońskich i życia pol. pod zaborami przedstawił kształtowanie się nowoczesnej świadomości patriotyczno-obywatelskiej narodu; apoteozując orężną walkę o niepodległość, ukazał zarazem jej tragiczne dylematy hist. i moralne. Do tematyki niepodległościowej powracał wielokrotnie, m.in. w dramacie Sułkowski (1910, wyst. 1917), opowiadaniach i powieściach o powstaniu styczniowym (Wierna rzeka 1912). Po klęsce rewolucji 1905 rozrachunek Żeromskiego z podstawowymi problemami życia pol. stał się inspiracją do napisania powieści Dzieje grzechu (t. 1–2 1908, ekranizacja H. Szaro 1933 i W. Borowczyka 1975), odzwierciedlającej rozprzężenie moralne i społ., oraz dramatu Róża (1909, wyst. 1926), ukazującego w zmetaforyzowanej formie jeden z najpełniejszych w literaturze pol. obraz niedawnych wydarzeń; idee społeczne Żeromskiego nabrały znamion utopii, m.in. w trylogii Walka z szatanem (Nawracanie Judasza 1916, Zamieć 1916, Charitas 1919). W ostatniej powieści Przedwiośnie (1925) zawarł surowy osąd pierwszych lat niepodległości i wskazał na konieczność reform ustrojowych, odrzucając zarazem perspektywę rewolucji komunistycznej. Pod koniec życia napisał kilka utworów dram., m.in. dramat o rabacji chłopskiej 1846 Turoń (wyd. i wyst. 1923); w popularnej komedii Uciekła mi przepióreczka… (1924, wyst. 1925) powrócił do motywu bohatera-idealisty. Do arcydzieł prozy Żeromskiego należą Dzienniki 1882–91 (t. 1–3 1953–56, wyd. 2 pełniejsze t. 1–7 1963–70, Dzienników tom odnaleziony 1973) jako wyjątkowy w naszym piśmiennictwie dokument szczerości zapisu osobistych przeżyć. Ponadto proza poet. o problematyce historiozoficznej (Duma o hetmanie 1908) i społ., związanej m.in. z rewolucją 1905 (Sen o szpadzie 1905, Słowo o bandosie 1908) i z tradycją polskości Pomorza (Wiatr od morza 1922), a także opiewająca piękno pol. krajobrazu (Wisła 1918, Międzymorze 1923, Puszcza jodłowa 1925). Do bogatej publicystyki należą m.in. zbiór Inter arma (1920), z głośnym reportażem z wojny pol.-bolszewickiej 1920, Na probostwie w Wyszkowie, piętnującym zdradę nar. komunistów pol., oraz szkic lit. Snobizm i postęp (1923), przeciwstawiający snobistycznym naśladownictwom autentyczne wartości tkwiące w lud. twórczości, gwarze, dialekcie. Żeromski patriota, społecznik i moralista, był jednocześnie poetą urody i pełni życia, zarówno w impresjonistycznych i lirycznych opisach przyrody, jak i w obrazach fascynacji miłosnej. Odchodząc od epickiego obiektywizmu, rozwinął typ narracji przepełnionej liryzmem, prowadzonej często w formie "utajonego pamiętnika", fikcję fabularną łączył z elementami publicystyki i rozważaniami erudycyjnymi. W 1924 kandydował do Nagrody Nobla, 1925 pierwszy laureat państw. nagrody lit.; Dzieła (t. 1–32 1928–29); Pisma (t. 1–23, 26 1947–56); Dzieła (t. 1–32 1956–70), Wybór opowiadań (1971), Pisma zebrane (t. 1–4, 6–7, 9–11, 14–15 1981–93).

J.Z. Jakubowski: Stefan Żeromski, wyd. 2, Warszawa 1975;
H. Markiewicz: W kręgu Żeromskiego, Warszawa 1977;
Stefan Żeromski — w pięćdziesiątą rocznicę śmierci. Studia i szkice, red. J. Bartnicka, Warszawa 1977;
A. Hutnikiewicz: Żeromski, Warszawa 1987.

Liceum ma Hymn Szkoły, do którego muzykę skomponował i słowa napisał były nauczyciel szkoły – Leopold Figat. Śpiewany jest podczas ważnych dla społeczności uczniowskiej uroczystości.

Zapis nutowy hymnu szkolnego